Αριστερά Τέλος !

Γιώργος Α. Βουλγαράκης

Η νέα χρονιά βρίσκει την Ελλάδα στην κρισιμότερη καμπή της μεταπολεμικής της ιστορίας.

Με την πλάτη κυριολεκτικά στον τοίχο επιχειρείται η μετάβαση από ένα ιδιότυπο ολιγοπωλιακό μοντέλο, στηριγμένο σε κρατικοδίαιτες δομές, σε εκείνο της ανοιχτής οικονομίας των επιλογών.

Και η μετάβαση αυτή είναι και επίπονη και επώδυνη για όλους.

Ανεξάρτητα απ το γεγονός ότι η κατάσταση αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους κυβερνητικούς ερασιτεχνισμούς, αφού είναι σαφές ότι η κυβέρνηση παρέλαβε ένα πρόβλημα ελλείμματος κοινό σε όλη την Ευρώπη και το μετέτρεψε σε κρίση δανεισμού, μοναδική σε Ευρωπαϊκό επίπεδο , στην ουσία της, αποτυπώνει την κατάρρευση μια ολόκληρης αντίληψης που κυριάρχησε στη χώρα μεταπολιτευτικά.

Αναμφίβολα μια απ τις καταστροφικότερες συνέπειες που άφησε πίσω της η επτάχρονη δικτατορία των Συνταγματαρχών, ήταν η διαμόρφωση ενός αριστεροβαρούς πολιτικού τοπίου που κυριάρχησε από τη μεταπολίτευση ως και σήμερα.

Όλα τα κόμματα επηρεάστηκαν από τις αριστερές ιδέες και πρακτικές . Οτιδήποτε προοδευτικό ταυτίστηκε με την αριστερά και οτιδήποτε ελπιδοφόρο περνούσε μέσα από την αποδοχή της αριστερής διανόησης.

Ακόμα και η Κεντροδεξιά, από κόμπλεξ για να μην ταυτιστεί με θεωρητικά ακραίες δεξιές επιλογές , υποχώρησε ιδεολογικά και επηρεάστηκε στις πολιτικές της.

Έτσι, κάθε κυβερνητική παρέμβαση στους μηχανισμούς της αγοράς γινόταν αποδεκτή, οι εθνικοποιήσεις θεωρούνταν κοινωνικά δίκαιες, τα κρατικά μονοπώλια θεμιτά , οι παραχωρήσεις προνομίων σε ομάδες πολιτών βαφτιζόταν «δημοκρατικές κατακτήσεις»,οι άμεσες ξένες επενδύσεις θεωρούνταν «ιμπεριαλιστικός δάκτυλος» ,η ιδέα του κέρδους είχε κατασυκοφαντηθεί, λέξεις όπως παραγωγικότητα και υπεραξία αποκλειστήκαν απ το πολιτικό λεξιλόγιο ,η συνδικαλιστική ασυδοσία γινόταν αποδεκτή ως «δημοκρατικές διεκδικήσεις » ακόμα και η προσχώρηση στη Ευρωπαϊκή Ένωση κινδύνευσε να ακυρωθεί το 1981 κάτω απ τις κραυγές του συνθήματος «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Η ανατολή της νέας χρονιάς λοιπόν, βρίσκει τη χώρα στο επίκεντρο των παγκόσμιων οίκων αξιολόγησης και στο στόχαστρο των διεθνών αγορών.

Η Ελλάδα αναγκάζεται απ τη συγκυρία να αναπροσαρμοστεί βίαια στη νέα πραγματικότητα. Θα παρθούν μέτρα και θα αλλάξουν πολλά που ως σήμερα θεωρούνταν δεδομένα. Αυτό όμως που κυρίως θα αλλάξει μια για πάντα ,είναι η κυρίαρχη ως τώρα νοοτροπία.

Είναι η Κουλτούρα της αριστεράς που έστω και με καθυστέρηση, τελειώνει κάπου εδώ, οριστικά. (Δημοσιεύθηκε στο Τύπο της Κυριακής 31.12.2010)

Κρίση και Ευκαιρίες

Γιώργος Α. Βουλγαράκης

Η συζήτηση του προϋπολογισμού του κράτους, πέραν όλων των άλλων, ανέδειξε σε όλο της το εύρος το μέγεθος της κρίσης που αντιμετωπίζει η χώρα.
Πολιτικές ιδεοληψίες, καιροσκοπικές προσεγγίσεις και κοντόφθαλμοι μικροκομματικοί υπολογισμοί οδήγησαν διαχρονικά, σε μοντέλα ανάπτυξης καταδικασμένα εξ αρχής .
Η κοινωνία βιώνει τις συνέπειες του πελατειακού κράτους , του λαϊκισμού και πολλών ετών κακοδιαχείρισης
Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν, θα είναι για όλους - και κυρίως για τη νέα γενιά, τα δυσκολότερα από κάθε άποψη .
Η Ελληνική οικονομία υποχρεούται εκ των πραγμάτων να μπει σε φάση βίαιης αναπροσαρμογής και εξορθολογισμού - με ότι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνία και τη συνοχή της.
Όσοι όμως μελετούν την Ελληνική Οικονομία, γνωρίζουν, ότι πέραν των στρεβλώσεων και των ολιγοπωλιακών χαρακτηριστικών της, δεν έγινε ποτέ καμία σοβαρή προσπάθεια αξιοποίησης των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων .
Το δυστύχημα είναι, ότι ακόμα και αυτή την ύστατη ώρα, η κυβέρνηση δεν έχει στρέψει την προσοχή της στα συγκριτικά αυτά πλεονεκτήματα , ενώ είναι βέβαιο ότι αποτελούν μονόδρομο για την οικονομική ανάπτυξη.
Το Υπουργείο Ναυτιλίας διελύθη στα εξ ων συνετέθη με εμφανείς ήδη καταστροφικές συνέπειες στην ακτοπλοΐα, την λιμενική πολιτική και το ευρύτερο πλέγμα της των ναυτιλιακών επιχειρήσεων .
Το Υπουργείο Πολιτισμού ζει τις χειρότερες στιγμές της ιστορίας του με κλειστούς αρχαιολογικούς χώρους, διάλυση των υπηρεσιών του και πλήρη αποδιοργάνωση των περιφερειακών του μονάδων .
Το Υπουργείο Τουρισμού, κινείται με κεκτημένη ταχύτητα χωρίς να είναι σε θέση να στηρίξει με συγκεκριμένες πολιτικές μια βιομηχανία απ τη οποία εξαρτώνται χιλιάδες ελληνικές οικογένειες.
Η Ναυτιλία, ο Πολιτισμός και ο Τουρισμός όμως, είναι το έδαφος πάνω στο οποίο μπορεί και πρέπει να στηριχθεί οποιαδήποτε αναπτυξιακή προσπάθεια στο μέλλον.
Είναι οι τομείς που επειδή ακριβώς αποτελούν το συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας ,πρέπει αφού να τοποθετηθούν απ όλους στο κομματικό απυρόβλητο, να σχεδιαστούν από την αρχή και πάνω σ αυτό το σχεδιασμό να ακουμπήσουν όλες οι άλλες πολιτικές ανάπτυξης.
Αν είναι λοιπόν αλήθεια ότι η κρίση γεννά ευκαιρίες, αυτή ήταν ίσως η τελευταία που μπορούσαμε να έχουμε ως χωρά και είναι εγκληματικό που δεν αποτυπώνεται στο φετινό προϋπολογισμό.
(Ελεύθερος Τύπος Κυριακής 26.12.2010)

Περί συναίνεσης....

Γιώργος Α. Βουλγαράκης

Όσο είναι βέβαιο, ότι η έννοια της συναίνεσης ακούγεται εύηχα στα αυτιά των πολιτών, άλλο τόσο είναι βέβαιο ότι δυστυχώς παραμένει κενό γράμμα σε επίπεδο εφαρμοσμένης πολιτικής.

Και είναι λογικό αφού τα κόμματα παγκοσμίως, στην προσπάθεια τους να κατακτήσουν την κυβερνητική εξουσία, προσπαθούν να εκφράσουν πειστικότερα την κοινωνία και επιλέγουν τακτικές που εκτιμούν ότι μπορούν να αποτελέσουν διακριτές εναλλακτικές επιλογές για τους πολίτες.

Ως εκ τούτου ,όταν οι κυβερνήσεις μιλάνε για συναίνεση, συνήθως εννοούν μια διαδικασία όπου αυτές μόνες αποφασίζουν και οι υπόλοιποι συμφωνούν , οι δε αντιπολιτεύσεις ,ως μια ουσιαστική παύση διακυβέρνησης έως ότου κυβερνήσουν οι ίδιες.

Η αρχή δε αυτή, δεν ισχύει μόνο στην Ελλάδα, ούτε μόνο σε φυσιολογικές συνθήκες. Ισχύει με διάφορες αποχρώσεις, παντού στον κόσμο.

Στην Ιρλανδία, για παράδειγμα που η ένταξη στο μηχανισμό στήριξης είναι περίπου βέβαιη , η αντιπολίτευση έθεσε θέμα παραίτησης της κυβέρνησης αρνούμενη κάθε συναίνεση.

Στην Πορτογαλία, όπου επίσης η οικονομική κρίση είναι αντιστοίχων διαστάσεων, η αντιπολίτευση απείχε από την ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό κάνοντας λόγο για μηδενική ανοχή.

Στις δημοκρατίες ,οι Κυβερνήσεις κυβερνούν και οι αντιπολιτεύσεις ελέγχουν. Αν οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να κυβερνήσουν, τότε καταθέτουν την εντολή και είτε σχηματίζονται κυβερνήσεις συνεργασίας –με συγκεκριμένο πρόγραμμα και ατζέντα, είτε προκηρύσσονται εκλογές και αποφασίζουν οι πολίτες για το ποιος και πως θέλουν να τους κυβερνήσει.

Το ζήτημα συνεπώς και για την Ελλάδα , δεν είναι , «η συναίνεση» γενικώς και αορίστως. Αυτό είναι παντελώς ανέφικτο αφού κανένας δεν μπορεί να δώσει λευκή επιταγή σε κανένα.

Το πραγματικό ζήτημα ήταν και παραμένει η συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων για τα αυτονόητα.

Είναι να υπάρξει συγκεκριμένη ατζέντα προβλημάτων και να επιδιωχθεί δεσμευτικά ,για σήμερα και το μέλλον, ένας ελάχιστος κοινός παρανομαστής μέτρων και πολιτικών .

Είναι να συναποφασισθεί ένα νέο πλαίσιο κανόνων για τη λειτουργία της κοινωνίας που θα κινείται περά και πάνω από τις μικροκομματικές σκοπιμότητες .

Είναι, να γίνουν βήματα από όλους, για να τοποθετηθούν τα κρίσιμα ζητήματα που όλοι γνωρίζουν ότι πρέπει να λυθούν , στο απυρόβλητο.

Είναι δηλαδή να προσδιοριστεί επ ακριβώς το πολιτικό της περιεχόμενο και να επιδιωχθεί καθολικά η υλοποίηση του.

Σε τελική ανάλυση, γι αυτό ορίζεται η πολιτική ως «η τέχνη του εφικτού». (Δημοσιεύθηκε στον Τύπο της Κυριακής 17/12/2010)

Το δίδαγμα της Τρομοκρατίας

Γιώργος Α. Βουλγαράκης

Το τρομοκρατικό φαινόμενο στην Ελλάδα, προσφέρεται αναμφίβολα για ανάλυση σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα.

Κοινωνιολογικά, όσον αφορά τις προϋποθέσεις που ευνοούν την ανάπτυξη του.

Πολιτικά, για τη διερεύνηση της ιδεολογικής του προέλευσης και καταγωγής.

Ιστορικά, για της επιπτώσεις που επέφερε στο πολιτικό σύστημα και την εξέλιξη του στη χώρα.

Είμαστε ,άλλωστε, η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα που το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται με τόση ένταση και σε τόση διάρκεια.

Δεν υπάρχει, όμως ,καμία αμφιβολία, ότι τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί καίρια πλήγματα στον πυρήνα της τρομοκρατίας.

Και οι πρόσφατες συλλήψεις, αποτελούν μια εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη που αθροίζεται κυρίως , στην γενικότερη προσπάθεια περιορισμού και αποτροπής του φαινόμενου για το μέλλον .

Πέραν όμως της ανάλυσης που μπορεί να γίνει, η του ενδιαφέροντος που παρουσιάζει σε ειδησεογραφικό επίπεδο το θέμα, οι επιτυχίες αυτές, είναι εξαιρετικά διδακτικές για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος συνολικά στη χώρα.

Μπορούσε η πολιτεία να έχει τις επιτυχίες αυτές, αν οι πολιτικές δυνάμεις δεν παρουσίαζαν τον αυξημένο βαθμό ομοθυμίας στην αντιμετώπιση του φαινομένου;

Θα υπήρχαν αυτά τα αποτελέσματα αν η ιδία η κοινωνία δεν συμμεριζόταν τις προσπάθειες αυτές;

Ηταν δυνατόν να υπάρξουν τα πλήγματα αυτά ,αν οι χειριστές του ζητήματος δεν είχαν ενσωματώσει την πείρα που αποκτήθηκε διαχρονικά, και κυρίως απ τις γνώσεις που απέκτησαν κατά την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων ;

Θα λειτουργούσε αποτελεσματικά η αποτροπή αν το ανθρώπινο δυναμικό των αρμοδίων αρχών είχε αξιολογηθεί – είτε από τους μεν είτε από τους δε, με κομματικά κριτήρια γεγονός που μετά βεβαιότητας θα τους είχε οδηγήσει στην έξοδο από το σώμα ;

Καμία επιτυχία δε θα είχε σημειωθεί, αν οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά ήταν αρνητικές.

Αντίστοιχα, ο σκληρός πυρήνας των ευρύτερων προβλημάτων της χώρας , εδράζεται στη τρόπο που οι πολιτικές δυνάμεις διαχειρίστηκαν τα πράγματα τις τελευταίες δεκαετίες , στο πολιτικό προσωπικό που είχε την καίρια ευθύνη και στην νομιμοποίηση που προσέφεραν οι πολίτες γι αυτό.

Αν συνεπώς είναι σαφές ότι ο κομματισμός ,οι πελατειακές δομές, ο λαϊκισμός , η δημαγωγία και η ασυνέχεια πολιτικών σε καίριους τομείς ,είναι η βαθύτερη αιτία της κρίσης που σήμερα βιώνει η χώρα, τότε οι λύση είναι εξίσου προφανής.

Την υποδεικνύει τρόπος αντιμετώπισης του τρομοκρατικού φαινόμενου : συνεννόηση για τα αυτονόητα, χωρίς κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για τις επιτυχίες

(Δημοσιεύτηκε στον Τύπο της Κυριακής 12 Δεκ.2010)

Real.gr - Πολιτική - Πρώτη πολιτική παρέμβαση Βουλγαράκη

Πατήστε για μεγέθυνση

Επανεμφάνιση Βουλγαράκη με φρασεολογία Σαμαρά. «Ξεκινά η νέα μεταπολίτευση» λέει ο πρώην υπουργός και βλέπει πρωταγωνιστικό ρόλο για την κεντροδεξιά.

Το come back του Γ. Βουλγαράκη έπειτα από την «αθώωσή» του από τη βουλή για την υπόθεση του Βατοπεδίου, ξεκινά με την αρθρογραφία του πρώην υπουργού κάθε Κυριακή στον «Ελεύθερο Τύπο».

«Το φαινόμενο της πεταλούδας» είναι ο τίτλος του πρώτου του κειμένου στο οποίο αναφέρεται στις συνεχείς αλλαγές που παρατηρούνται το τελευταίο διάστημα στο πολιτικό σκηνικό. Είναι η πρώτη πολιτική παρέμβαση του κ. Βουλγαράκη ο οποίος έχει δηλώσει "ενεργός" αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν σκοπεύει να μείνει στα μετόπισθεν.

Ο κ. Βουλγαράκης ξορκίζει τις δημοσκοπήσεις, λέει επί της ουσίας πως είναι η ώρα για την επιστροφή στην πολιτική και-όπως πρώτος έκανε ο Αν. Σαμαράς –αναφέρεται στη Νέα Μεταπολίτευση που όπως σημειώνει «ξεκινάει από κάπου εδώ».

Ο κ. Βουλγαράκης πάντως σπεύδει να επισημάνει πως η Κεντροδεξιά θα έχει σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια για επιστροφή στην πολιτική. «Όπου οι ηγέτες θα θέτουν την ατζέντα και οι πολίτες θα την αξιολογούν και όχι το αντίθετο».

Ο όρος «Νέα Μεταπολίτευση» χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τον Αν. Σαμαρά καθ’ όλη τη διάρκεια των εσωκομματικών διαδικασιών στη ΝΔ ενώ ήταν και η βασική πλατφόρμα της ομιλίας του στο συνέδριο της ΝΔ τον Ιούνιο. Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι ο Πρόεδρος της ΝΔ κρατά κλειστή την πόρτα της Ρηγίλλης για τον πρώην υπουργό όσο και για τον Θ. Ρουσόπουλο.

Όρος που χρησιμοποιείται συχνά-πυκνά και από τον αντιπρόεδρό του Δ. Αβραμόπουλο. Εσχάτως μπήκε και στο λεξιλόγιο του ΣΕΒ.

Ο Δ. Δασκαλόπουλος για πρώτη φορά αναφέρθηκε στη «Νέα Μεταπολίτευση» τον περασμένο Μάιο όταν στη Γενική Συνέλευση των Βιομηχάνων είχε προκαλέσει αντιδράσεις στον πολιτικό κόσμο με τις αναφορές του για «χρεοκοπία του κράτους και της μεταπολίτευσης» και είχε μιλήσει για τη «Νέα Μεταπολίτευση που θα βάλει το πολιτικό σύστημα σε νέα θεσμική βάση».(www.real.gr)

Το φαινόμενο της Πεταλούδας

Γιώργος Α. Βουλγαράκης

Το αποτέλεσμα των πρόσφατων αυτοδιοικητικών εκλογών , οι ανακατατάξεις που έχουν σημειωθεί το τελευταίο διάστημα στο κομματικό τοπίο και οι ραγδαίες εξελίξεις στην οικονομία αναζωπυρώνουν το ενδιαφέρον για την καταγραφή των μετακινήσεων του εκλογικού σώματος και τη διερεύνηση των προθέσεων των εκλογέων για το επόμενο διάστημα. Σειρά μετρήσεων είναι σε εξέλιξη ,ενώ κάποιες απ αυτές έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας.Είναι όμως σε θέση οι δημοσκοπήσεις αυτές να περιγράψουν αυτό που σήμερα πραγματικά συμβαίνει ;Μπορούν να αποτελέσουν ασφαλές εργαλείο ανάλυσης και επεξεργασίας των πολιτικών προσεγγίσεων για το επόμενο διάστημα;

Το φαινόμενο της πεταλουδας είναι μια ποιητική μεταφορά, της θεωρίας του χάους . Σύμφωνα με μια από τις προσεγγίσεις , "αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα".

Διαφορετικές παραλλαγές εκφράζουν ουσιαστικά την ίδια ιδέα: μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από κάποιο χρόνο, σε μια εξέλιξη δραματικά διαφορετική από εκείνη που θα γινόταν, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή .

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην πολιτική ,ειδικά στις ημέρες μας. Τα πάντα μεταβάλλονται διαρκώς χωρίς κανένας να μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τις συνέπειες αυτών των αλλαγών.

Σ αυτή την κρίσιμη περίοδο των δομικών ανακατατάξεων , είναι βέβαιο ότι η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος κινείται μακράν κάτω από τα θεωρητικώς ευαίσθητα ραντάρ των δημοσκοπήσεων αλλά κάθε είδους ποιοτικής έρευνας.Κάτι που σήμερα φαίνεται σταθερό, αύριο μπορεί να μην είναι και κάτι που σήμερα φαντάζει μακρινό στο άμεσο μέλλον μπορεί να είναι γεγονός.Σ αυτές ,λοιπόν, τις κρίσιμες στιγμές για τη χώρα, η χρησιμότητα των δημοσκοπήσεων είναι οριακή.

Άλλωστε ο πολιτικός κόσμος έχει πληρώσει βαρύτατο τίμημα διαχρονικά απ την εκχώρηση οιονεί αποφασιστικών αρμοδιοτήτων στους πολιτικούς αναλυτές και τους δημοσκόπους.

Τώρα είναι η ώρα των αποφάσεων . Η ώρα υπεύθυνων πολιτικών ηγεσιών. Η ώρα που οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου πρέπει να ξαναβρούν την πολιτικότητα τους και ο λαός τους ηγέτες του.

Με λίγα λόγια, από κάπου εδώ θα ξεκινήσει η νέα μεταπολίτευση όπου οι ηγέτες θα θέτουν την ατζέντα και οι πολίτες θα την αξιολογούν και όχι το αντίθετο.

Η Κεντροδεξιά έχει διαχρονικά αποδείξει ,ότι σε κρίσιμες στιγμές είχε πάντα αυτή την ικανότητα.